To co fascynujące

Ludzie tępi

L

Obrażali mnie ludzie tępi swoją buta i arogancją. Obrażali mnie swoją agresją i atakiem na oślep. Obrażali mnie niezrozumieniem, nie wykształceniem, prostactwem, brzydotą myślenia. Obrażali mnie uwielbieniem logiki i racjonalizmem. Ale najbardziej obrażali mnie tym, że stali obok mnie jak obok kogoś równego sobie i chwalił się tą modną dzisiaj filozofią, że wszyscy jesteśmy równi wobec siebie.

Dwie przemiany zajść powinny życiu człowieka. Człowiek w odsłonie swojej najbardziej prymitywnej jest tępakiem. Wielbi logikę, agresję. Analizuje świat. A lekcje które wyciągnie wykorzysta dla podwyższenia swojej wygodny. Wygody, która jest dla niego wartością najwyższą. Tylko tępota wypowiada zdania podobne do tego: „ten a ten wcale nie może być przecież taki głupi skoro zarobił taką ilość pieniędzy”. Nie o pieniądz tutaj chodzi, ale o wygodę. Myśli ten tępak głupi, że jeżeli zdobędzie świat, to przeżyje życie w pełni. Myśli też, że jeżeli wszystkich sobie podporządkuje, to będzie królem. Żebrakiem myśli i ducha w rzeczywistości jest ten człowiek. Umrze suchy i znienawidzony. Moje nauki nie są dla ludzi tępych. Nie wiem co zrobić trzeba, żeby porzucić ten prostacki stan umysłu. Nie umiem ich nauczać o filozofii i mądrości życia. Musiałbym obiecać im wygodę i radość codzienną. Byłbym zwykłym szarlatanem , ezoterykiem bez wyobraźni, oszustem życia. Jedyne co mogę powiedzieć tępakowi, to – „zmienień się w człowieka racjonalnego” – bez podania instrukcji jak to zrobić.

Człowiek racjonalny rozumie, że logika nie jest jedynym wyznacznikiem życia. Jawi się jako człowiek krytyczny, nieufny wobec łatwych rozwiązań. Uczy się i poznaje świat jego otaczający. Widzi, że rzeczywistość nie daje ująć się rozumem i poznaniem człowieka jednostkowego. Czuję respekt. Wie, że na szczęście składa się wiele czynników. Potrafi zrezygnować z wygody dla wartości wyższych. Dopiero on może docenić sztukę i kulturę jako wartość wyższą niż służącą jedynie dla jego rozrywki. Jest niewątpliwym nauczycielem dla ludzi tępych i racjonalnych. Ten człowiek wysłucha lekcji mistrzów życia i mądrości. Wyciągnie z nich spokój ducha, świadomość życia i mądrość człowieczą. Umrze w chwale, miłości, pochwałach. Lepiej jednak żeby przed śmiercią doznał drugiej przemiany. W człowieka wielkiego duchem.

Oto człowiek wielki duchem, najwyższa prezentacja bycia w świecie. Świat poznaje wszystkimi zmysłami, kieruje się zarówno rozumem, sercem jak i duchem. Wie również o tym, że wyposażony jest w aparat wiary. Wiary, która jest niezależna od wiedzy. Korzysta z niej jako z wielkiej przyjemności życia. Wierzy. Człowiek wielki duchem żyje, doświadcza, cieszy się, rozpacza, wierzy, kocha, uświadamia sobie, zapomina, walczy i wybacza. Na jego życie składa się całe bogactwo egzystencji w świecie. To człowiek który stanął na prostej drodze do oświecenia. To nauczyciel ostateczny. Może nauczać tępaków i ludzi rozumnych, ale nie może nauczać ludzi wielkich duchem. Ci bowiem nie mają już nauczyciela; sami dla siebie są motywem do rozwoju.

Dzisiaj ludzie tępi mnie już nie obrażają. Jak bardzo obrazić może pustak tym, że jest pustakiem? Kamień, że jest kamieniem? Patyk, że jest patykiem? Ludzie tępi tępotą są, prymitywizmem czystym, odrażającą karykaturą człowieka. Pustak pozostanie pustakiem a kamień pozostanie kamieniem. Człowiek tępy pozostanie tępakiem dopóki sam tego nie zmieni. Nie obraża, ale odraża swoją brzydotą. Patrzę na niego i mrugam oczami.

O autorze:

Tomasz Mirecki

Filozof i pisarz. Szuka piękna i mądrości, ale piękno uznaje za najwyższą wartość.

Dodaj komentarz

To co fascynujące

Koszyk

Ładowanie...

Śledź mnie :)

W mediach społecznościowych też się udzielam. Ale rzadko, żeby nie spamować, ale zachęcam, żeby mnie śledzić :)

Tomasz Mirecki

Filozof i pisarz. Szuka piękna i mądrości, ale piękno uznaje za najwyższą wartość.